شکست ایران، نه به تجاوز خارجی، بلکه به وضعیت داخلی آن برمیگردد، به ناتوانی جامعه در به زیر کشیدن رژیم حاکم یا مهار آن به گونهای که بتوان با درایت و هوشمندی با موقعیت جدید مواجه شد. یک سویهی دیگر شکست ایران به لحاظ فرهنگی و اجتماعی، به گرایش بخشی از ایرانیان به پشتیبانی از متجاوزان برمیگردد
شبکه نوآوا خود را در کنار مبارزات مردم ایران برای دستیابی به آزادی، دموکراسی و کرامت انسانی تعریف میکند و درعینحال، در همبستگی با تمامی انسانهایی قرار دارد که در سراسر جهان علیه ستم، تبعیض و نابرابری مبارزه میکنند.
از اهداف اصلی این شبکه، تقویت صدای کارگران، زحمتکشان و محرومان است؛ تقویت صدای جنبشهای اجتماعیای همچون زنان، خلقها، جوانان، محیط زیست و... است؛ صداهایی که در رسانههای مسلط اصلاً بازتاب نمییابند یا بسیار کم به آنها توجه میشود. شبکه نوآوا میکوشد با تمرکز بر این صداها و مطالبات، به تقویت آگاهی جمعی و گسترش جنبشهای اجتماعی یاری رساند.
...
– به یاد داشته باشیم که در تاریخ صد و بیست سال اخیر ایران ، مبارزه علیه مداخله قدرت های خارجی و برای دفاع از استقلال کشور یکی از کلیدی ترین ستون های مبارزه ایرانیان برای آزادی های سیاسی و دموکراسی بوده است. بنابراین کسانی که برای رهایی از فاشیسم ولایی دست به دامن قدرت های خارجی می شوند ، به این سنت درخشان پیکارهای دموکراتیک مردم ایران پشت می کنند. آنها فراموش می کنند که هر مداخله خارجی حتی اگر بتواند جمهوری اسلامی را براندازد ، سرنوشت ما را به دست قدرتی می سپارد که محال است منافع خود را در آن مداخله فراموش کند. آیا قرار است ایران ما (که هرگز مستعمره نبوده) برای رهایی از چنگال جمهوری اسلامی به یک کشور شبه مستعمره تبدیل شود؟!
هر نیروی مداخله گر، خواه نا خواه منافع خود را پی می گیرد و سعی می کند که حکومت دلخواه خود را شکل دهد. به ویژه در کشوری مانند ایران که امکانات عظیمی برای توسعه و پیشرفت دارد چنین موضوعی یک امرقطعی است. ایران، بالقوه ، هم از لحاظ امکانات و منابع طبیعی و ژئوپلیتیک وهم از نظر نیروی انسانی، کشوری بسیار مهم است. کشور هائی مانند ایران در سطح جهانی کم شمارند. به عبارتی، کمتر کشوری در وضعیت ایران وجود دارد.
