۱۲۰ روز زیر بمباران توهین، تحقیر، تهمت، دروغ، اتهام و پروندهسازی، فحاشی، ارعاب و تهدید، تنهایی و بی خبری، روح و روان ما را تبدیل به زبالهدانی از پس ماندههای ذهن مزدوران بیماری کرده بود که گرگ صفت شرف را قی کرده بودند. در عین حال آنچه میگفتند برای ما فقط یک شوخی یا تهدید برای عقب نشینی از خواستههای به حق فرهنگیان و جامعه و دانش آموزان بیش نبود، غافل از اینکه در این ۱۲۰ روز آنان دنبال سناریوسازی بوده و برای بدبین کردن و تفرقه از هیچ دروغی و از هیچ فریبی کوتاهی نکرده بودند.
جمعی از نویسندگان و شاعران با انتشار بیانیهای در این روز خواهان پایان دادن به هرگونه سرکوب و بازداشت و قتلهای حکومتی و آزادی فوری و بیقید و شرط تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی شدند.
- در این روز خبر رسید وجیهه پری زنگنه، گرافیست و تصویرگر، که ۹ مهر به دلیل گلدوزی جمله «خون باید گریست» بر روی لباس خود بازداشت شده بود، در دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان به ۶ سال حبس تعزیری محکوم شده است. همچنین در این روز زهره جم دانشآموخته رشته هنر دانشگاه تربیت مدرس، بازداشت شد.
شماری از سینماگران همراه حمید علیدوستی پدر ترانه علیدوستی در اعتراض به بازداشت و برای پیگیری وضعیت این بازیگر سینما که به بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شده، در این روز مقابل زندان اوین تجمع اعتراضی برگزار کردند.
کانون نویسندگان ایران
سال ۲۰۲۲ دستگیری نویسندگان و دیگر هنرمندان جهشی چشمگیر داشت. از زمان تهیه دادخواست در سال ۲۰۲۲ شمار بیشتری از اعضای کانون نویسندگان بازداشت شدهاند، از جمله کیوان مهتدی و آنیشا اسداللهی از فعالان کارگری و نویسنده و مترجم که در ماه مه بازداشت شدند (آنیشا اسداللهی در ماه اوت با قید وثیقه مرخص شد، اما کیوان مهتدی همچنان منتظر قرار دادگاه است)؛ آتفه چهارمحالیان که ۳ اکتبر بازداشت و ۱۳ دسامبر مرخص شد؛ علی اسداللهی، شاعر و مترجم که ۲۱ نوامبر بازداشت شد؛ علیرضا آدینه، شاعر که ۳۰ نوامبر بازداشت شد؛ و شاعران آیدا عمیدی و روزبه سوهانی که ۵ دسامبر بازداشت شدند.
کانون نویسندگان ایران
مراسم چهلم شهدای انقلاب ۱۴۰۱
صحبتهای مادر زنده یاد کاروان_قادرشکری، در مراسم چهلم پسرش کە تنها ۱۶ سال سن داشت!
افسانه، مادر کاروان، زنی با اراده و آگاە، با زبانی ساده از منظرهای مختلف، به آسیبهای اجتماعی و ظلم و تبعیض و دلایلی که باعث شد قیام شهید کاروانها شکل و با قدرت بە راە خود ادامە دهد را بیان میکند.
جمعه ۹ دیماه ۱۴۰۱
آدمی که می جنگد،مقاومت می کند،به پیروزی فکر می کند.می داند حرفش،رفتارش ،زخمی شدنش،اسیر شدنش و حتی مرگش ،خود پیروزی است.گاهی سنگر گرفتن مهم تر از سینه سپرکردن است.آدمی که میجنگد می داند که اگر خود طعم آزادی را نچشد ،کودکان امروزخواهند چشید.می داندانقلاب ها به طول می انجامند ،اما شکست نمی خورند!
اسامی و آمار ۸۱ نفر از زندانیان اعدام شده بلوچ را به همراه تصاویر که از تاریخ ۲۹ مردادماه ۱۴۰۱، تا تاریخ ۲۸ آذرماه ۱۴۰۱، در زندانهای مختلف کشور و سیستان و بلوچستان اعدام شدهاند را به ترتیب جمع آوری و منتشر کرده است:
کولبر نیوز
فرزند دلاور انقلاب مجيد رضا رهنورد به وقت ايستادگى بر سر پيمان با زحمتكشان، استوار چون كوه .ان قدر شجاع كه ديكتاتور را براى ابد خواروبی مقداركرده وهمه دستگاه ديكتاتورو جبروتش رابا خاک یکسان کرده است.صدايش قاطع و به قدرت اراده مردم.بوسه بر دستانش بوسه بر مزارش ،بوسه بر دستان مادرش.شجاعت و وفاداريش نام بلند ايران و دختران و پسران شجاع اين سرزمين .فرخنده باد ميلاد ايران نو!
«بر سر مزارم نماز نخوانید، قرآن نخوانید. دوست ندارم گریه کنید. بر سر مزارم شادی کنید، آهنگ شاد بگذارید.» ندای پیروزی را از زبان قهرمان مردم مجید رضا رهنورد میشنویم! این مبارز دلاور در آخرین لحظات زندگیاش سخنان جوهیل (سازمانده، شاعر و ترانهسرای بزرگ جنبش کارگری آمریکا) را به زبان دیگری تکرار میکند. جوهیل در آخرین لحظهی مرگش گفت: «زمان خود را برای سوگواری هدر ندهید، سازماندهی کنید!»
خبرگزاری تسنیم وابسته به سپاه با پخش ویدئوی اعترافات اجباری #دنا_شیبانی مربی اسنوبرد و گرافیست، #حسام_موسوی مربی سنگنوردی، #امیرارسلان_مهدوی مربی اسنوبرد، #اشراق_نجف_آبادی مربی دوچرخهسواری، #محمد_خیوه کوهنورد و طبیعتگرد برای صدور احکام سنگین علیه آنها زمینهسازی کرد.
در این ویدئو دنا شیبانی بهعنوان مسئول تبلیغات و تست عملیات، محمد خیوه مسئول ساخت کیت بمب، اشراق نجفآبادی سرتیم گروه، امیرارسلان مهدوی عضو گروه و بمبگذار، حسام موسوی به عنوان یکی از طراحان عملیات معرفی شدهاند. آنها به بمبگذاری ناموفق در شیراز متهم کردهاند.
آنها و دستکم ۲۰ تن دیگر آبانماه امسال و همزمان با خیزش انقلابی توسط ماموران اطلاعات سپاه استان فارس بازداشت و به بازداشتگاه سروش در شیراز منتقل شدند. جان تمامی این ورزشکاران و هنرمندان در خطر است. نگذاریم جمهوری اسلامی با پروندهسازی دروغین جان دیگری را از ما بگیرد.
کانون نویسندگان ایران از آغاز بنیادگذاری خود در ۱۳۴۷ همواره مورد هجوم و تعقیب و آزار حکومتهای خودکامه و استبدادی بوده است. خواست جمیل آزادی اندیشه و بیان و نشر در همهی عرصههای حیات فردی و اجتماعی بی هیچ حصر و استثنا برای همگان، تأکید بر ناوابستگی به قدرت و طلب بیتخفیف آزادی، بی ذرهای اعتنا به خطرهای مهلک آزادیخواهی در سرزمینی که در بیشتر تاریخ معاصر خود مزد گورکن افزونتر از جان آدمی بوده است، تاوان میخواهد، بهای سنگینی باید برای آزادیخواهی پرداخت؛ حتی، دریغا، با جان خود، چنان که تیرباران سعید سلطانپور در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰، قتل تبهکارانهی محمد مختاری و محمد جعفر پوینده در آذر ماه ۱۳۷۷ و جنایت عمدی قتل بکتاش آبتین پیش چشم همگان است.
کانون نویسندگان ایران
جمهوری اسلامی نه راه پیش و نه راه پس دارد.تنها حربه رژیم برای ارعاب ،اعدام است.به مسلخ بردن جوانان این سرزمین ،جمهوری اسلامی را نجات نمی دهد و از گسترش خیزش انقلابی نمی کاهد.