طبق آماری که ما در شورای هماهنگی به آن رسیده‌ایم، در فاصله ۱۴۰۱ تا پایان ۱۴۰۲، دست کم ۸۰ معلم از رتبه‌بندی محروم شده‌اند. ۱۳ نفر از معلمان اخراج و یا بازخرید شده‌اند. ۲۳ نفر منفصل از خدمت هستند. ۳۲ معلم دچار تقلیل گروه شده‌اند. ۳۰ نفر بازنشستگی اجباری دریافت کرده‌اند. ۶۱ معلم دارای پرونده باز قضایی هستند. ۱۰ نفر با پابند الکترونیک از زندان آزاد شده‌اند و تعدادی از اعضای ارشد کانون‌های صنفی همچون رسول بداقی، عزیر قاسم‌زاده و محمود ملاکی هنوز در زندانند. نکته مهم اینکه همه این افراد از فعالان صنفی و اعضای تشکل‌های صنفی معلمان هستند و در نتیجه فعالیت صنفی خود با محکومیت‌های قضایی و اداری مواجه شده‌اند. ما در برهه‌های مختلفی این برخوردها را با شدت و ضعف‌هایی تجربه کردیم و مجددا به میدان بازگشته‌ایم. ، جنبش صنفی معلمان اکنون باید در مرحله بازسازی خود قرار بگیرد تا بتواند با گذر از دوران سرکوب، تجدید قوای بدنه، قدرتیابی تشکل‌های صنفی و ایجاد یک روایت بزرگ به دوران اوج خود بازگردد.

منبع :اخبار روز

درگیری میان دو رژیم جنایت‌کار جمهوری اسلامی و اسرائیل که هر یک در قلمروی خود به سرکوب و کشتار دست می‌زند، هم‌چون هر جنگ دیگری بیش و پیش از همه به ستم‌دیدگان و محرومان ضربه‌های اساسی خواهد زد و وظیفه‌ی همه‌ی آزادی‌خواهان مخالفت با جنگ و هر دو رژیم جنگ‌طلب و تمام پشتیبانان آن‌ها است. این واقعیت را نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی چند ساعت پیش از حمله به اسرائیل با تشدید دوباره‌ی جنگ گسترده علیه زنان تسلیم‌ناپذیر ایران و دستگیری صدها تن با استفاده از شوک الکتریکی و ضرب‌وجرح گسترده‌ی مردم به‌روشنی به‌نمایش گذاشتند.


نیکا، دختر نیک نام ایران! آرام بخواب که نام نیک ات به نیکنامی تا ابد در ادوار تاریخ تکرار خواهد شد. نیکا، دختر دردانه ی ایران! آرام بخواب که یک ایران به احترام شجاعت تو انسان آزاده بپا ایستاده است. نیکای عزیز! آرام بخواب که روایت شجاعت تو سند افتخار غلبه ی غرورانگیز بر قساوت و سبعیت استبداد رسوای ولائی است که داغی ننگین و نازدودنی بر پیشانی آن نهاده است. نیکا، دختر شجاع ایران! آرام بخواب که تو حماسه آفریده‌ای و اسطوره شده‌ای و هر روز صبح خورشید بر تو سلام می‌کند. نیکای دوست داشتنی! آرام بخواب که تا دادخواهی این بیداد بزرگ از پای نخواهیم نشست. تا آن زمان، نه می بخشیم، نه فراموش می‌کنیم !

یاشار جاوید

از شکل‌گیری طبقه‌ی کارگر صنعتی در ایران کمی بیش از یک سده می‌گذرد. تاریخچه‌ای پر فرازوفرود، رشد و اوج‌هایی کوتاه و تاکنون در پی هر یک، سرکوب‌های پیاپی و شکست‌ها. اما فعالان این عرصه آگاه‌اند که این ستم‌ها و سرکوب‌ها هرچند سخت و توان‌فرسا، در ذات نظام سرمایه ‌است. نه جای گله و شکایت و شیون و زاری‌اند و نه البته دستاویزی در اثبات ناگزیریِ کژی‌ها و کژرفتاری‌ها. طبقه‌ی کارگر گریزی جز برخاستن و دوباره ایستادن پس از هرشکست و بازیابی و آراستن خود به‌مثابه طبقه‌ی مولد و آینده‌ساز ندارد. اما ایستادن و درس‌گرفتن و بازیابی و سازمان‌یافتگیِ پس از هر سرکوب و شکست هرگز بدون خطا و هزینه نیست.

نقد اقتصاد سیاسی

یادداشتی در نقد مقاله‌ی «رویکرد گرامشیایی به ضعف انقلابی در خیزش‌های بهار عربی» اشاره وضعیتی که این یادداشت درموردش می‌گوید نه درباره‌ی وضعیت اصلاحی و نه مرحله‌ی ساختن و پرداختن ایده‌ها و آرمان‌های سیاسی، بلکه در خصوص وضعیت‌ پیشافروپاشی و تغییر رژیم سیاسی است. مقاله‌ی انگیزه‌ی نگارش این یادداشت،[۱] با ادعای رویکردی گرامشیایی قصد دارد با نگاهی به دیدگاه‌های آصف بیات از علل عدم شکل‌گیری بلوکی تاریخی (جبهه‌ی واحدی از معترضین علیه وضع موجود یا علیه استبداد حاکم بر بخشی از خاورمیانه به‌ویژه شمال افریقا) بگوید. مقاله پس از بیان موضوعات و معضلاتی بیان می‌کند که «اجتناب از سازمان‌یابی» خطرناک و ضعف «بلوک انقلابی (تاریخی)» به دلیل تفرقه و عدم پیوند ارگانیک میان معترضانِ به وضع موجود اتفاق افتاده است؛ پس چه خوب و تاثیرگذار می‌شود که چنین بلوک و جبهه‌ای شکل بگیرد.

نقد اقتصاد سیاسی

بر اساس گزارش خبری شمارۀ ۱۲ «خانه اسناد بهائی ستیزی در ایران»، وب‌سایت تحت مدیریت جامعۀ بهائی، از فروردین ۱۴۰۳، ماموران وزارت اطلاعات دسترسی به قسمت پایینی آرامستان بهائیان تهران که در مجاورت گور دسته‌جمعی خاوران قرار دارد را با محدودیت مواجه کرده‌اند. طبق این گزارش، ماموران از مراجعه‌کنندگان خواسته‌اند جهت دریافت مجوز ورود به این مکان، کارت ملی خود را تحویل دهند. تحویل ندادن کارت ملی موجب عدم امکان دسترسی به این بخش از آرامستان و زیارت قبور درگذشتگان می‌شود.

رادیو زمانه

درآستانه اول ماه مه، ما که خود را عضوی از طبقهی کارگر جهانی میدانیم و بخشی از فعالیت خود را به تقویت مبارزهی طبقه کارگر در ایران اختصاص دادهایم، دورهم گرد آمدهایم و در کشورهای کانادا، استرالیا، سوئد، انگلستان، آمریکا، اطریش، سوئیس، فرانسه، دانمارک، ایتالیا، هلند و آلمان صف واحدی را تشکیل دادهایم تا صدای اعتراض کارگران ایران در جهان را رساتر کرده و با جلب همبستگی طبقاتی بینالمللی در اول ماه مه، اتحاد و سازمانیابی طبقاتی کارگران در ایران را تقویت کنیم!


متن حاضر حاصل دیدار و گفت‌وگوی هایده مغیثی با مصطفی عبدالمجید حمدان، دبیرکل پیشین حزب کمونیست فلسطین، در سال ۱۳۸۵ در محل زندگی وی در روستایی نزدیکی رام‌الله است. با گذشت حدود دو دهه از این گفت‌وگو هشدارهای عبدالمجید حمدان نادیده گرفته شد.


اسناد هر تشکل فرهنگی، مدنی و سیاسی برای فعالیت خود یک برنامه، مرامنامه یا منشور دارد که پرچم خواسته‌ها و هدف‌ها و چراغ راهنمای فعالیت و موضع‌گیری آن است. کانون نویسندگان ایران نیز در «منشور» خود هدف‌ها و خواسته‌های خود را معین و تعریف کرده است. این منشور از آغاز فعالیت کانون وجود داشته اما در طول زمان تکوین یافته و تکمیل شده است. در اینجا سه سند منشور را که مربوط به سه دوره‌ی فعالیت کانون از سال ۱۳۴۷ تا کنون است ملاحظه می‌کنید:


حقوق روزانه کارگران به ۳ دلار رسید جمهوری اسلامی یک میلیون هکتار از جنگلهای کشور را نابود کرده است صندوق بین‌المللی پول: رشد اقتصادی ایران روند نزولی خواهد داشت رتبه‌بندی محیط کسب و کار، رتبه ایران در آزادی اقتصادی ۱۶۹ در جهان ایـران قعر جدول جذابیت سلامت فقیرتر شد / سهم سلامت در ۱۴۰۲ حدود ۴۰درصد کاهش داشت ایران در رتبه دوم بالاترین نرخ فرونشست دنیا فلاحت پیشه: روزانه حداقل هزار میلیارد تومان به چین تخفیف داده می‌شود